در اولین ساعتها و لحظات جنگ، اسرائیل و آمریکا چند هدف را که با دقت و از پیش انتخاب شده بود، مورد بمباران قرار دادند. یکی از نخستین اهداف حمله نظامی، مدرسه «شجره طیبه» در میناب (استان هرمزگان) بود که در اولین لحظات آغاز این جنایت بمباران شد, چرا؟
این جنایت مرگبار ترین حادثه بود که منجر به کشته شدن ۱۸۰ دانشآموز شد، کودکانی که عمدتاً بین ۷ تا ۱۲ سال سن داشتند.
همزمان با این جنایت، محل سکونت آیتالله خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، و نیز برخی دیگر از رهبران درجه اول نظامی، سیاسی و امنیتی و دانشمندان کشور هدف ترور و بمباران قرار گرفت.
معمولاً در جنگها، نخستین اهداف، مهمترین اهدافاند؛ و مهمترین پیام را به طرف مقابل می دهند, چه از نظر روانی و سیاسی، چه از نظر اقتصادی، و چه از نظر ایجاد رعب و وحشت و گستره ویرانی. حالا باید پرسید: چرا فرزندان ما را انتخاب کردند؟ چرا کودکان ما را کشتند؟ همه ما میدانیم که هر چیز ارزشی دارد ولی میتوان آن را جایگزین کرد. اگر تصادف کنید و ماشین شما از بین برود، میتوانید ماشین دیگری بخرید. اگر در زلزله خانه شما ویران شود، میتوانید دوباره آن را بسازید. هیچ وقت فکر کرده اید که چرا وقتی از کسی باج میخواهند، فرزند او را میربایند؟ چون اگر ماشین شما را بربایند، ممکن است بگویید نمیخواهم، از خیرش میگذرم. اگر خانه شما را خراب کنند، باز هم امید دارید که آن را دوباره خواهید ساخت؛ کار میکنید و آن را از نو بنا میکنید. همه اینها قیمتی دارند و میدانید که شاید بعد از دو سال، یا پنج سال، دوباره بتوانید آنها را بخرید یا بسازید.
اما وقتی فرزند شما را گروگان میگیرند، حاضرید همه چیز خود را برای او بدهید. چون او جایگزین نمیشود. با هیچ قیمتی، با هیچ چیز دیگری، نمیتوان او را جایگزین کرد. بنابراین، وقتی فرزند شما را گروگان میگیرند، میدانند که از نظر احساسی، از نظر حس تعلق، و از نظر ارزشی که در این دنیا برای شما با هیچ چیز دیگری قابل مقایسه نیست، مهمترین دارایی شما را ربودهاند. اگر او را بکشند، شما را برای همیشه داغدار کردهاند؛ داغی که دیگر جبرانپذیر نیست.
وقتی بچه شما را میکشند، در حقیقت دارند به شما میگویند: نسل تو را برمیاندازیم. بچه های من و شما آینده ما هستند. بچه شما آینده کشور است. وقتی بچهها را میکشند، آینده را میکشند؛ آیندهای که بدون بچههای برای ما تصورش غیر ممکن است. این فرزندان ما هستند که در قاب آینده، همه چیز را برای ما ممکن و قابل تصور میکنند: ساختن، آفرینش، تولید مثل، آینده بشریت، محیط زیست؛ و ادامه حیات و زندگی را، همه چیز آینده فقط با فرزندان ماست که معنا پیدا می کند. کودکان ما، آینده ما هستند. وقتی کودکان ما را از ما میگیرند، یعنی میخواهند ما را بیآینده کنند. دنیایمان را سیاه کنند.
به همین دلیل بود که در نخستین لحظات، کودکان ما را کشتند. کشتن کودکان ما در میناب، همان بمب اتمی بود که بر سر مردم ما انداختند تا تسلیم شوند.
این نه تنها یک جنایت جنگی که یکی از بدترین اشکال عملیات شوک و وحشت بود؛ ایجاد ترور و هراس در عریانترین و سبعوعانهترین شکل آن بود. در هیچ اقدام نظامی در گذشته، در هیچیک از جنگها، ۱۷۰ کودک بیگناه نخستین هدف یک جنگ نبودهاند. شاید اسرائیل در جنگهای گذشته خود به چنین جنایاتی دست زده باشد. می گویم آنها چون آنها همیشه کودکان را میکشند. آنها میگویند هر کودک، در آینده یک مبارز دیگر فلسطینی است، پس نباید زنده بماند. به همین دلیل است که آنها را میکشند. به همین دلیل است که کودکان را بیشتر میکشند. و به همین دلیل بود که در نخستین لحظات این جنگ لعنتی، کودکان ما را کشتند. چون هر کودک ایرانی را مدافع فردای سرزمین مادری اش می دانند. او را می کشند که کشور بی پناه و بی صاحب شود.
ما باید بفهمیم. ما ایرانیها باید بدانیم که چرا کودکانمان را کشتند. این یک اشتباه نبود. درست همزمان با هدف قرار دادن رهبر جمهوری اسلامی ایران، که از نظر آنها مهمترین هدف استراتژیک نظامی و سیاسی در کشور ما بود، کودکان ما را نیز کشتند. کشتن کودکان، نشان میدهد که برای آنها، اقدام به این جنایت در همان حد و اندازه کشتن رهبر نظام جمهوری اسلامی ایران، که او را بزرگترین دشمن خود میدانستند، ارزش داشت؛ شاید حتی بیشتر. به همین دلیل بود که کودکان ما را کشتند و هنوز هم می کشند.
گزارشهای رسمی یونیسف خبر می دهد که از زمان آغاز عملیات نظامی مشترک آمریکا و اسرائیل علیه کشور ما در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ (موسوم به Operation Epic Fury)، تا اول آوریل ۲۰۲۶، دستکم ۲۰۰ تا ۲۱۲ کودک در اثر حملات موشکی و انفجاری در نقاط مختلف ایران به قتل رسیده اند.
به فلسطین و غزه که نگاه کنید ابعاد جنایت و کشتار کودکان شگفت آور است. آمار مرتبط (تا فوریه ۲۰۲۶): گزارشهای وزارت بهداشت غزه و نهادهای وابسته به سازمان ملل حاکی از آن است که در این مدت کودک کشان اسرائیلی با حمایت و کمک ترامپ و تیم جنایتکار او بیش از۲۱,۰۰۰ کودک را در غزه کشته شدهاند. یونیسف بارها وضعیت غزه را «قبرستان کودکان» توصیف کرده و تأکید کرده است که شدت تلفات کودکان در این جنگ در تاریخ معاصر بیسابقه است.
اگر به شباهت این عملیات وحشیانه در کشورمان و آنچه بر سر فلسطینی ها در غزه در سه ساله گذشته آورده اند نگاه کنیم آن وقت بهتر می فهمیم که چرا در اولین عملیات فرزندان ما را کشتند. نگاه کنید به آنچه این جنایتکاران در توجیه کشتار بیش از ۲۱ هزار کودک فلسطینی آشکارا گفته اند.
در پروندهای که آفریقای جنوبی علیه اسرائیل در دیوان بینالمللی دادگستری (ICJ) مطرح کرد، به بسیاری از این اظهارات جنایتکارانه به عنوان شواهدی بر «نیت نسلکشی» استناد شده است. برخی از مهمترین موارد و چهرههایی که اظهارات جنجالی درباره کودکان یا کل جمعیت غزه داشتهاند عبارتند از:
بنیامین نتانیاهو (نخستوزیر)
نتانیاهو در سخنرانیهای خود بارها به داستان مذهبی «عمالق» ارجاع داد. در متن کتاب مقدس درباره عمالق آمده است که باید «زن و مرد، کودک و نوزاد» آنها نابود شوند. حقوقدانان بینالمللی در دادگاه لاهه این ارجاع را به عنوان نیت مستقیم برای کشتار کودکان ثبت کردند.
اسحاق هرتزوگ (رئیسجمهور)
هرتزوگ در سخنانی که بازتاب جهانی داشت، مسئولیت را متوجه کل ساکنان غزه دانست و گفت:
«این ادعا که غیرنظامیان [در غزه] آگاه یا درگیر نیستند، درست نیست. این تمام یک ملت است که مسئول است.» منتقدان معتقدند این نوع نگاه که «هیچ غیرنظامی بیگناهی وجود ندارد»، راه را برای هدف قرار دادن کودکان هموار میکند.
میراو بن-آری (عضو کنست)
او در یکی از جلسات پارلمان اسرائیل (کنست) به صراحت اعلام کرد: «کودکان غزه خودشان این بلا را سر خودشان آوردند.»
این اظهارنظر با واکنشهای گستردهای روبرو شد، چرا که کودکان بر اساس قوانین بینالمللی «نابالغ» و «غیرمسئول» شناخته میشوند.
بزالل اسموتریچ (وزیر دارایی)
او از جمله کسانی است که به صراحت از نابودی کامل غزه سخن گفته است:
در اوت ۲۰۲۴: او اعلام کرد که شاید «اخلاقی و درست» باشد که ۲ میلیون نفر در غزه از گرسنگی بمیرند تا اسرای اسرائیلی آزاد شوند، اما «جامعه جهانی اجازه این کار را به ما نمیدهد».
در مه ۲۰۲۵: اسموتریچ تأکید کرد که غزه باید **«به طور کامل نابود شود»** و جمعیت آن باید به کشورهای ثالث کوچانده شوند. سیاستی که مستقیماً جان صدها هزار کودک را تهدید میکرد.
ایتامار بن-گویر (وزیر امنیت ملی)
او که مسئولیت پلیس و نیروهای امنیتی را بر عهده دارد، بارها خواستار توقف کامل کمکهای بشردوستانه (حتی برای کودکان) شده است. او بر «کوچ اجباری» فلسطینیان تأکید دارد و هرگونه تمایز میان غیرنظامیان و نظامیان در غزه را رد میکند.
یوآو کیش (وزیر آموزش)
او در یکی از صریحترین اظهارات علیه حق حیات فلسطینیان گفت:
«آنها حیوان هستند و حق حیات ندارند… آنها باید ریشهکن (Exterminated) شوند.»
استفاده از واژه «ریشهکن کردن» که معمولاً برای موجودات موذی به کار میرود، توسط حقوقدانان به عنوان تحریک مستقیم به کشتار جمعی تلقی شده است.
آمیخای الیاهو (وزیر میراث فرهنگی)
او در پاسخ به پرسشی درباره استفاده از بمب اتمی در غزه گفت که این «یکی از گزینههاست». وقتی از او درباره سرنوشت کودکان و غیرنظامیان پرسیده شد، پاسخ داد:
«در غزه چیزی به نام غیرنظامی درگیر نشده وجود ندارد؛ همه آنها تروریست هستند.»
الی کوهن (وزیر انرژی و وزیر خارجه سابق)
او در سپتامبر ۲۰۲۵ خواستار آن شد که شهر غزه به طور کامل به یک «ویرانه و زمین بایر» تبدیل شود و تأکید کرد که این شهر باید دقیقاً مانند رفح به تلی از خاکستر بدل گردد تا دیگر قابل سکونت نباشد.
یائیر گولان (رهبر حزب دموکراتها و معاون سابق ارتش) که اکنون در جبهه مخالف نتانیاهو قرار دارد، در می ۲۰۲۵ در یک نقد تند به سیاستهای دولت گفت که اسرائیل تحت مدیریت فعلی تبدیل به دولتی شده است که «کشتن کودکان را به عنوان یک سرگرمی (Hobby) انجام میدهد.» اگرچه او این را در مقام نقد گفت، اما سخنان او تأییدی بر واقعیت میدانی و رفتارهای ارتش در قبال کودکان بود.
یوآو گالانت (وزیر دفاع سابق)
او در روزهای ابتدایی جنگ، فلسطینیان را با تعبیر «حیوانات انساننما» توصیف کرد و دستور محاصره کامل (قطع آب، غذا و برق) را صادر کرد. نهادهای حقوق بشری هشدار دادند که این سیاست بیشترین آسیب را به کودکان که آسیبپذیرترین قشر هستند، وارد میکند.
موشه فیگلین (Moshe Feiglin)، نماینده سابق کنست و رهبر حزب راستگرای «زهوت»، یکی از پلیدترین و تندروترین چهرههای سیاسی در اسرائیل است که اظهارات او درباره کودکان غزه با واکنشهای شدید بینالمللی و حقوقی روبرو شده است.
او در مصاحبههای متعدد، بهویژه در شبکه ۱۴ تلویزیون اسرائیل (در ماه مه ۲۰۲۵)، جملاتی را بیان کرد که مستقیماً هدف قرار دادن کودکان را توجیه میکرد. محورهای اصلی گفتههای او عبارتند از:
۱. توصیف کودکان به عنوان «دشمن»
فیگلین در یکی از جنجالیترین سخنان خود صراحتاً اعلام کرد: «هر کودک و هر نوزادی در غزه یک دشمن است.» او در توضیح این دیدگاه مدعی شد که این کودکان در آینده به تهدیدی علیه اسرائیل تبدیل خواهند شد. او گفت: «هر کودکی که امروز به او شیر میدهید، ۱۵ سال دیگر دختران شما را هتک حرمت میکند و پسران شما را به قتل میرساند.»
۲. فراخوان برای نابودی کامل و عدم بقای کودکان
او با نفی مفهوم «غیرنظامی بیگناه» در غزه، استدلال کرد که پیروزی کامل تنها با پاکسازی یا نابودی کل جمعیت ممکن است. او در مصاحبهای اعلام کرد: «حتی یک کودک نباید در غزه باقی بماند.»
او معتقد است که غزه باید به طور کامل اشغال، شهرکسازی و از جمعیت فعلی تخلیه شود.
۳. استناد به الگوهای تاریخی تخریب (هیروشیما و درسدن)
فیگلین در اوایل جنگ (اکتبر ۲۰۲۳) در مصاحبه با الجزیره و سایر رسانهها، خواستار استفاده از مدل «بمباران درسدن» و «هیروشیما» علیه غزه شد. او استدلال کرد که آمریکاییها برای پایان دادن به جنگ، به فکر «مسیرهای بشردوستانه» برای مردم ناکازاکی و هیروشیما نبودند، بلکه با تخریب کامل شهرها جنگ را تمام کردند. او پیشنهاد داد که اسرائیل باید بدون ملاحظه، تمام غزه را به آتش بکشد.
۴. ارجاع به هیتلر
در ژوئن ۲۰۲۴، او در اظهاراتی که حتی در داخل اسرائیل نیز شوکهکننده بود، با نقلقولی از آدولف هیتلر درباره ایجاد یک «غزه عبری» سخن گفت. او از تمرکز هیتلر بر هدف نهاییاش به عنوان الگویی برای لزوم تمرکز اسرائیل بر اخراج کامل فلسطینیان و اسکان یهودیان در غزه یاد کرد.
اظهارات فیگلین توسط سازمانهای حقوق بشری (مانند AOAV) به عنوان «تحریک مستقیم به ارتکاب جنایت علیه بشریت» و «نسلکشی» توصیف شده است. برخی گروههای سیاسی در بریتانیا و اروپا خواستار تحریم شخصی او و جلوگیری از ورودش به این کشورها به دلیل ترویج خشونت علیه کودکان شدهاند.
تغییر در فضای سیاسی: منتقدان معتقدند چهرههایی مانند فیگلین با این سخنان، «پنجره اوورتون» (محدوده نظرات پذیرفته شده در جامعه) را جابهجا کردهاند تا خشونت علیه غیرنظامیان برای افکار عمومی عادیسازی شود.
گرچه اظهارات موشه فیگلین بیانگر عمق جنایتکارانه ایدئولوژی صهیونیستی رهبران اسرائیل است اما او تنها یک مورد استثنایی نیست؛ همانطور که در بالا مشاهده کردید بسیاری دیگر از مقامات بلندپایه اسرائیلی (شامل وزرا، نمایندگان پارلمان و فرماندهان نظامی) بهویژه در بازه زمانی ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۶، سخنان مشابهی را در جهت غیرانسانی جلوه دادن کل جمعیت غزه، از جمله کودکان، مطرح کردهاند.
در گزارشهای سازمان ملل و پروندههای حقوقی بینالمللی، به این اظهارات به عنوان شواهدی از «نیت نسلکشی» استناد شده است.
گزارشهای گزارشگر ویژه سازمان ملل، فرانچسکا آلبانیز (مارس ۲۰۲۶)، تأکید میکند که این اظهارات تصادفی نیستند، بلکه بخشی از یک «دکترین دولتی» برای عادیسازی خشونت علیه کودکان است.
به گفته این نهادها، وقتی بالاترین مقامات یک کشور:
- جمعیت را «حیوان» خطاب میکنند،
- گرسنگی دادن به آنها را «اخلاقی» مینامند،
- و ارجاعات مذهبی برای «نابود کردن نوزادان» (داستان عمالیق) به کار میبرند،
نتیجه آن در میدان نبرد، آمار بالای کشتهشدگان زیر ۱۸ سال است که تا به امروز در غزه از مرز ۲۱,۰۰۰ نفر عبور کرده است.
در ایالات متحده، اگرچه لحن رسمی دولت معمولاً بر «حفاظت از غیرنظامیان» تأکید دارد، اما تعدادی از سیاستمداران برجسته (بهویژه در جناح جمهوریخواه) اظهاراتی داشتهاند که توسط منتقدان به عنوان چراغ سبز برای تخریب کامل غزه و نادیده گرفتن تلفات کودکان تعبیر شده است.
در اینجا به مهمترین چهرهها و گفتههای آنها اشاره میکنیم:
۱. دونالد ترامپ (رئیسجمهور فعلی)
ترامپ در طول مبارزات انتخاباتی ۲۰۲۴ و پس از بازگشت به کاخ سفید در ژانویه ۲۰۲۵، مواضع سرسختانهای داشته است: «کار را تمام کنید» (Finish the job): او بارها از این عبارت استفاده کرده است. منتقدان معتقدند این جمله به معنای دادن اختیار تام به اسرائیل برای نابودی کامل غزه بدون ملاحظات بشردوستانه است.
اخراج و کنترل غزه: در فوریه ۲۰۲۵، او پیشنهاد داد که ایالات متحده باید غزه را تحت کنترل بگیرد و جمعیت آن باید به بیرون منتقل شوند؛ اظهاراتی که سازمانهای حقوق بشری (مانند دیدهبان حقوق بشر) آن را به عنوان تشویق به «پاکسازی قومی» محکوم کردند.
۲. لیندسی گراهام (سناتور برجسته)
گراهام یکی از پلیدترین آنهاست و یکی از صریحترین حامیان استفاده از قدرت نظامی مطلق علیه غزه بوده است. او در می ۲۰۲۴ گفت: «ما با بمباران هیروشیما و ناکازاکی با سلاح هستهای تصمیم گرفتیم جنگ را تمام کنیم. این تصمیم درستی بود. هر چه لازم است به اسرائیل بدهید تا جنگ را تمام کند؛ آنها نباید شکست بخورند.» او همچنین بارها تأکید کرده است که اسرائیل در جنگی «وجودی» است و نباید برای تعداد تلفات غیرنظامی محدود شود.
۳. اندی اوگلز (نماینده کنگره)
در فوریه ۲۰۲۴، زمانی که یک فعال مدنی از او درباره کشته شدن کودکان فلسطینی با مالیات آمریکاییها پرسید، او در پاسخی تکاندهنده گفت: «فکر میکنم باید همه آنها را بکشیم.» (I think we should kill ’em all) اگرچه دفتر او بعداً مدعی شد منظور او حماس بوده، اما لحن او در پاسخ به سوالی که مستقیماً درباره «کودکان» بود، موجی از خشم را برانگیخت.
۴. برایان مست (نماینده کنگره)
او که خود سابقه خدمت در ارتش اسرائیل را دارد، در جلسات کنگره تمایز میان غیرنظامیان و تروریستها در غزه را رد کرد و گفت: «بسیار کم پیش میآید که از غیرنظامیان بیگناه فلسطینی صحبت شود… من فکر نمیکنم چیزی به نام غیرنظامی بیگناه فلسطینی وجود داشته باشد.» او همچنین در مقابل تصاویر کودکان مجروح، اظهاراتی داشت که نشاندهنده بیتفاوتی نسبت به رنج آنها بود.
۵. تیم والبرگ (نماینده کنگره)
او در مارس ۲۰۲۴ در یک نشست محلی، درباره ارسال کمکهای بشردوستانه به غزه گفت:
«ما نباید یک سنت هم خرج کمکهای بشردوستانه کنیم. باید مثل ناکازاکی و هیروشیما باشد. کار را سریع تمام کنید.»
تنها تفاوت اساسی ادبیات مقامات آمریکایی با اسرائیلی در این است که؛
مقامات اسرائیلی: اغلب از ادبیات مذهبی (مانند عمالیق) یا انسانزدایی مستقیم (مانند حیوان نامیدن) استفاده میکنند.
مقامات آمریکایی: بیشتر از تمثیلهای تاریخی (مانند بمب اتم در جنگ جهانی دوم) استفاده میکنند تا ضرورت «پیروزی سریع به هر قیمت» را توجیه کنند.
فراموش نکنیم که: کشور ما امروز در برابر هیولایی ایستاده است؛
هیولایی شیطانی و وحشی که کمر به نابودی مردم ما، کودکان ما و خانه و کاشانه ما بسته است.
دفاع امروز مردم و نیروهای دفاعی کشور، مقابله با همین هیولاست؛
هیولایی که نهفقط با امروز ما، بلکه با آینده ما در جنگ است.
هرگونه تسلیم در برابر چنین موجود پلید و بیرحمی،
چیزی جز قربانی کردن کودکان ما و نابود کردن آینده این سرزمین نخواهد بود.
امروز، نیروی دفاعی کشور ما، همان کاوه دلیر است؛
ایستاده در برابر ضحاک زمان،
و هرگز اجازه نخواهد داد که فرزندان این سرزمین،
هر روز قربانی شوند و به دست این هیولای ویرانگر نابود گردند.
رضا فانی یزدی
۷ آوریل ۲۰۲۶